معجزه خاموش,انسان بودن
دکتر شریعتی و داریوش عزیز

صنما به تو دل دارد خو نکند به دری دیگر رو

نسپرده به جایی  سر را ننهاده قدم بر هر کو

دل و دین که به یغما بردی زده ای ره من از هر سو

نشناسم سر خود از پا که به چوگان تو هستم گو

من و عشق تو عیّاری بس که به غیر تو دیّاری کو

تا نوشیدم می بی رنگی رستم از عالم رنگ و بو

زین پس من و جانی شیدا قلبی مفتون که کند هو هو

تا نوری به دلم بخشیدی گوید بی من و ما هر دم او

[ جمعه دوم مرداد ۱۳۹۴ ] [ 10:41 ] [ برادر جان ]

در کنـــــــــــج دلــم عشق کســی خانــــه ندارد

کـــس جـای در ایــن خــانه ویــــرانه نــــدارد
دل را بکــــــــف هــر کــه نهـــــم باز پس آرد
کـس تاب نگهــــــــــداری دیـــــوانه نـــــدارد
در بـزم جهـــان جــز دل حســـرت کـش ما نیـست
آن شمــــع که میســــوزد و پــروانـــه نـــــدارد
گفتــــم مــه مــن از چــه تـو در دام نیفتـــــــی
گفتــــــا چـــه کنــم دام شمـا دانـــــه نـــــدارد
ای آه مکـــش زحمـــــت بیهــوده چه تاثیــــــــر
راهــــــی به حــــریم دل جـــانانـــــه نـــــدارد
در انجمــــــن عقـــــل فــــروشــان ننهــم پــای
دیــــوانــه ســر صحبــــت فــرزانــــه نـــــدارد
از شــــاه و گــدا هــر کـه در ایــن میـکده ره یافـت
جــز خون دل خـــویــش به پیمـــــــانـه نـــــدارد
تا چنـــــد کنـــی قصـــه ی اسکنــــــــدر و دارا
ده روزه عمـــــــــر این همـه افســانـــه نــــــدارد
[ سه شنبه بیست و سوم تیر ۱۳۹۴ ] [ 13:17 ] [ برادر جان ]

شاعر نیم شعر ندانم که چه باشد

من مرثیه ساز دل  دیوانه ی خویشم

 

[ شنبه سیزدهم تیر ۱۳۹۴ ] [ 21:44 ] [ برادر جان ]

امشب ای ماه کجایی که دلم غمگینست

دیده بگشا که مرا آمدنت تسکینست

تو که هم صحبت تنهایی، شب‌های منی

پس کجا مانده‌ای امشب که سحر نزدیکست

آمدی دیر چرا ای که رخت تسکینم

نکند قلب توام زخمی و دل چرکینست

عارضت سرخ چرا گشته چرا دلگیری

مونس من چه شده، از چه دلت خونینست

با که گویم سخن از درد که بی‌درد بود

آخر ای رحم خدایا، چه دلم سنگینست

چه شد ای غافله‌ی عمر کجا وا ماندی

خسته‌ام وقت سفر کردن این مجنونست

رو شبان بار سفر بند که اینک دنیا

بی‌وفایست که خود مستحق نفرینست

شاعر: مهدی صارمی

[ چهارشنبه شانزدهم اردیبهشت ۱۳۹۴ ] [ 23:12 ] [ برادر جان ]

خلایقدن جفا گوردوم تماماً بی‌وفا گوردوم

وفاسیز آشنالردن عجائب ماجرا گوردوم

اولارکی لاف یک‌رنگی ووروب آخر دو رنگ اولدی

تمام اقربالر عقرب اولدی جان‌گزا گوردوم

کیمه بیل باغلادیم قطع اولدی امیدیم بلیم سیندی

فقط بیر آشنا عقرباده تک خدا گوردوم

فقط بیر تخم مرغی ساده و یکرنگ بیلمیشدیم

اونوندا کوینگین رد ایلدیم رنگین دو تا گوردوم

جهاندا قورخما دشمنن همیشه آشنادن قورخ

نه اینکه اشنانون حیله و مکرین خفا گوردوم

الونن اوپسه آلانما چکر آخر ایاقونن

سو اوپسه پای دیواره ییخیب ویران سرا گوردوم

زلیخا ایستمیردی یوسفی اوز نفسین ایستیردی

حامی اوز نفسینین محبوبیدور دنیانی لا گوردوم

صمیمیت محبت عشق بازی ایتده کاملدی

بو حیوانین وفاسین راه حقه آشنا گوردوم

[ چهارشنبه دوم اردیبهشت ۱۳۹۴ ] [ 21:57 ] [ برادر جان ]

منده سیغار ایکی جهان، من بو جهانه سیغمازام

گؤهر لامکان منم، کؤن و مکانه سیغمازام

عرش ایله فرش و کاف و نون، منده بولوندو جومله چون

کس سؤزونو و ابسم اول، شرح و بیانه سیغمازام

کؤن و مکاندیر آیتیم، ذاتی‏دوءرور بدایتیم

سن بو نشانلا بیل منی، بیل کی نشانه سیغمازام

کیمسه گومان و ظنّ ایله اولمادی حقّ ایله بیلیش

حقّی بیلن بیلیر کی، من ظنّ و گومانه سیغمازام

صورته باخ و معنی‏نی صورت ایچینده تانی کی

جسم ایله جان منم ولی، جسم ایله جانه سیغمازام

هم صدفم، هم اینجی یم، حشر و صراط و سنجی‏یم

بونجا قوماش و رخت ایله من بو دوکانه سیغمازام

گنج نهان منم، من اوش، عئین- عیان منم، من اوش

گؤهر- کان منم، من اوش، بحره و کانه سیغمازام

گرچی موحیط- اعظمم، آدم آدیمدیر، آدمم

طور ایله "کن فکان" منم، من بو مکانه سیغمازام

جان ایله هم جهان منم، دهر ایله هم زمان منم

گؤر بو لطیفه یی کی، من دهر و مکانه سیغمازام

ذرّه منم، گوءنش منم، چار ایله پنج و شش منم

صورتی گؤر بیان ایله، چون کی، بیانه سیغمازام

ذات ایله یم، صفات ایله، گوءلشکرم نبات ایله

قدر ایله یم، برات ایله، بسته دهانه سیغمازام

نارا یانان شجر منم، چرخه چیخان حجر منم

گؤر بو اودون زبانه سین، من بو زبانه سیغمازام

شهد ایله هم شکر منم، شمس منم، قمر منم

روح و روان باغیشلارام، روح و روانه سیغمازام

تیر منم، کامان منم، پیر منم، جاوان منم

دؤلت- جاودان منم، آینه دانا سیغمازام

گرچی بو گوءن نسیمی یم، هاشیمی یم، قریشی یم

مندن اولودور آیتیم، آیته شانه سیغمازام

[ سه شنبه بیست و پنجم فروردین ۱۳۹۴ ] [ 23:42 ] [ برادر جان ]

unutma ki dünya fani

فراموش نکن دنیا فانی است

Kara haber tez duyulur unutsun beni demişsin

خبر ناگوار زود به صدا در می آید ( پخش می شود ) می گویی که فراموشم کرده ای


Bende kalan resimleri mektupları istemişsin

عکس و نامه هایی که برایم باقی مانده است را می خواهی


Üzülme sevgiceyim bir daha çıkmam karşına

خودت را ناراحت نکن عزیزم ، دیگر در مقابلت ظاهر نخواهم شد


Sana son kez yazıyorum hatıralar yeter bana

برای آخرین بار برایت می نویسم : خاطرات برای من کافی است



Unutma ki dünya fani veren Allah alır canı

فراموش نکن که دنیا فانی است و خدای دهنده جان ها ، آن ها را می گیرد


Ben nasıl unuturum seni can bedenden çıkmayınca

من چطور فراموشت کنم تا وقتی که جان از بدنم خارج نشده است؟



Kurumuş bir çiçek buldum mektupların arasında

شاخه گل خشکی را میان نامه ها پیدا کردم


Bir tek onu saklıyorum onu da çok görme bana

فقط آن را نگه میدارم ،آن را هم برایم زیاد نبین


Aşkların en güzelini yaşamıştık yıllarca

سالها با زیباترین عشق ها زندگی کرده بودیم


Bütün hüzünlü şarkılar hatırlatır seni bana

تمام شعرهای غمگین ، تو را برای من یاد آوری می کند


Unutma ki dünya fani veren Allah alır canı

فراموش نکن که دنیا فانی است و خدای دهنده جان ها ، آن ها را می گیرد


Ben nasıl unuturum seni can bedenden çıkmayınca

چگونه فراموشت کنم تا وقتی که جان از بدنم خارج نشده است؟


kirildi kanadim kolum ne yerim var ne yurdum

پر و بالم شکست ، نه مامن و نه آشیانه ای دارم


Gurbet ele düştü yolum yuvasız kuşlar misali

مانند پرنده های بی آشیانه گذرم به سرزمین غربت افتاد


Selvi boylum senin için katlanırım bu yazgıya

سرو قامتم ، بخاطر این سرنوشت در مقابلت زانو می زنم


Böyle yazmışsa yaratan kara toprak yeter bana


اگر خداوند چنین نوشته است ، خاک گور برایم کافی است


Unutma ki dünya fani veren Allah alır canı

فراموش نکن که دنیا فانی است و خدای دهنده جان ها ، آن ها را می گیرد


Ben nasıl unuturum seni can bedenden çıkmayınca

چگونه فراموشت کنم تا وقتی که جان از بدنم خارج نشده است؟

[ پنجشنبه سیزدهم فروردین ۱۳۹۴ ] [ 14:41 ] [ برادر جان ]
با سلام عرض ادب احترام و تبریک شادباش بمناسبت سال نو 1394  

                                  کیم ده واردر گووزلیم سنده اولان جاذبه لر

سنه دنیاده مگر، عاشق اولان‌دا، غم ائلر؟

بسدیر اولدورمه‌یه جکسن، گؤزلیم دنیانی

هر اوزی گؤیچک اولاندا، بوقدر چم خم ائلر

اینجیمه گؤزیاشیم، آخسا سنی گؤردوکده گولوم

گول آچیل‌دیکده باهار فصلی بولود شبنم ائلر

ناز و غمزه‌ن، یئریشین، شوخ باخئشین، عالم‌دیر

بیرده زولفون اوزه توکسؤن اودا بیر عالم ائلر

حیف سن، گزمه یاراشماز سنه بیگانه‌ایله

او آچیب سرّینی دونیایه سنی، محرم ائلر

«واحدم» عمریمی من عشقیله صرف ایله‌میشم

عشق یا اؤلدورر آخر منی یا، آدم ائلر 

این شعر رو تقدیم میکنم به دوست عزیزم طلایی آذر

[ شنبه یکم فروردین ۱۳۹۴ ] [ 19:31 ] [ برادر جان ]

شاهد اقبال در آغوش کيست؟
کيسه نان و رطب بر دوش کيست؟ 

 چیست درویشی بجز خالی شدن
بی خود از خود گشتن عالی شدن
موج ورزیدن به بحر کائنات
تشنه ماندن بر لب اب فرات
گر تو درویشی کمی اندیشه کن
سیره ی ال علی را پیشه کن
 

[ یکشنبه هفدهم اسفند ۱۳۹۳ ] [ 21:8 ] [ برادر جان ]

باز در حجم زمستانی سردی دیگر
سایه گسترد شبی دیگر و دردی دیگر

شب نفرین شده ای رایت یلدا بر دوش
شب ننگی علم کشتن فردا بر دوش

شبی آشفته شبی شوم شبی سرگشته
شبی از سردترین قطب زمین برگشته

امشب از مملکت زاغ و زغن می آیم
از لگدمال ترین سمت چمن می آیم

گفتنی ها همه راز است ولی خواهم گفت
سر این رشته دراز است ولی خواهم گفت

من فروپاشی ارکان وفا را دیدم
خوش ندارید ولی اشک خدا را دیدم

چه چمنها که نروئیده پریشان کردند
چه خداها که فدای دو سه من نان کردند
چه لطیفان که به پیران حبش بخشیدند
چه ظریفان که به مشتی تن لش بخشیدند

همه را دیدم و بر بستر خون خوابیدم
این حکایت تو فقط می شنوی، من دیدم
شهر را با دهن روزه به دریا بردند
کوزه بر دوش به دریوزه به دریا بردند

آشنا! مردی و عصمت به اسارت رفته
جرعه نه، جام نه، میخانه به غارت رفته

دیده آماج کمان است قدم بردارید
سینه تاراج خزان است قلم بردارید

تا به کی زخم زبان رخنه کند در تن مان
و به جایی نرسد خون جگر خوردن مان

کم به این ورطه کشاندند و تحمل کردیم؟
کم به ما آب ندادند ولی گل کردیم؟

کم پراکنده شدیم از دم درهای بهشت؟
به گناهی که نکردیم و قلم زود نوشت
کم تو را بر سر بازار ملامت کردند؟
کم نوشتیم و نخواندند و قضاوت کردند؟

ترک این طایفه کن حلقه به گوش دل باش
تو سلیمانی و این ران ملخ، عاقل باش

برقی این گونه که بر دوش زمین می بینی
شعله خرمن دین است چنین می بینی

آی پا بسته تن غلغله روح این جاست
پاره ای تخته بهل، هلهله نوح این جاست

به سر خانه اجدادی خود برگردید
شهر رسواست به آبادی خود برگردید

حالی از عقل درآ، دشت جنونی هم هست
این طرف ورطه آغشته به خونی هم هست

فخر بازی یله کن روز نگونی هم هست
" یوم لا ینفع مالا و بننون" ی هم هست

چند فرسوده این آمد و شد باید بود
تا به کی شاهد فرسایش خود باید بود

سنگ در پای بیابان سپرت می کوبند
عده ای بی سر و پا، پا به سرت می کوبند
ننگمان است سر از باغ بدر بردن تو
از کس و ناکسشان سنگ طمع خوردن تو

مرد مگذار تو را رام و نمک گیر کنند
بر سر سفره ی گسترده ی خود سیر کنند

تشنه ای باش بمیر و سر این کوزه مرو
کوزه بشکن دهن روزه به دریوزه مرو

هیچ پرسیده ای ازخود که جلودارت کیست
در بیابان عطش قافله سالارت کیست ؟؟

چهره پوشی که به نام من و تو مردم کشت
مرگ موشی که فشاندیم و فقط گندم کشت

این خوارج همه را غرق ریا می بینم
بر سر نیزه نه قرآن که خدا می بینم

در شبی ننگ قلم گم شده؛ احساس که هست
در تف جنگ علم گم شده؛عباس که هست

مشت‌ها! حلقه به گوش در سندان نشوید
لقمه‌ها! این همه منت کش دندان نشوید


شعر پیراسته تقدیم فلانی مکنید
رخنه در دین خود از بیم فلانی مکنید
آلت دست فرو دست تر از خود نشوید 


نردبان دو سه تن پست تر از خود نشوید

مگذارید مگس نغمه سرایی بکند
دیو در هیبت منصور خدایی بکند

ای مسلمان یل ناموس پرست خود باش
گبر اگر می‌‌شوی افسار به دست خود باش

بذر احساس در این وادی مشکوک مریز
قیمتی درّ دری در قدم خوک مریز

این زمستان که چمن را به عرض می‌خواند
بی سلاحی است فقط خوب رجز می‌خواند

بر حذر باش از این طایفه پیمان شکنند
میهمانان سر سفره نمکدان شکنند

پیش از افطار به مهر تو کمر می‌بندند
خوش که خوردند به نان و نمکت می‌خندند

٭٭٭
دردها سر به هم آورده خدایا چه کنم؟
مثنوی واژه کم آورده خدایا چه کنم؟

هر بیابان زده مجنون شده یارب مددی
قاف تا قاف جگر خون شده یارب مددی

یا بزن از لب این قوم به دل دهلیزی
یا برانگیز در این طایفه رستاخیزی

شاید این چوب سترون گل امید شود
وین شب یائسه آبستن خورشید شود

[ شنبه نهم اسفند ۱۳۹۳ ] [ 10:5 ] [ برادر جان ]
درباره وبلاگ

من برادر جان 23سال دارم

تو این وبلاگ میخوام از سخنان دکتر شریعتی و داریوش عزیز و اشعار ترکی ناب بگم